NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
- Se-yeon jedzie autobusem! - To Se-yeon!
- Se-yeon! - Se-yeon!
Odsuń się, palancie!
To Go Se-yeon, bogini liceum Sangmok.
Ja nie jestem dość przystojny. Myślisz, że ty jesteś?
Znaj swoje miejsce, brzydalu!
- Se-yeon! - Se-yeon!
Go Se-yeon!
- No weźcie. - Poważnie?
- Tam jest! - To Go Se-yeon!
GO SE-YEON
Poniosę torbę.
- Go Se-yeon! - Go Se-yeon!
- Kocham cię, Go Se-yeon!
Chodźmy.
Ale długa kolejka.
- To Se-yeon! - Rety, to ona!
- To Se-yeon! - Zrobicie przejście?
Cześć.
- Go Se-yeon! - Go Se-yeon!
- Jesteś. - Hej.
Nie wiedziałem, co zechcesz.
Dzisiaj...
- mam ochotę na czerwoną fasolę. - Dobrze.
Zaraz mamy w-f. Musimy się pospieszyć.
Naprawdę? Dobra. Dzięki.
Jasne. Smacznego.
- Go Se-yeon! - Go Se-yeon!
- Odpadasz. - Ma dobre stopnie.
I jest cholernie ładna.
Rety. Ale to wkurzające.
Wiem.
Spójrz na jej ciało. Poważnie? Czego jej brakuje?
Zgadzam się.
Ale jestem zazdrosna.
Już nie żyjesz.
Cofnij się!
Wszyscy odpadacie.
Se-yeon, uważaj!
Ty potworze! Zboczeńcu!
Chciałem cię tylko ochronić. To był wypadek.
Co? Wypadek? Akurat!
Ej, Cha Min.
Zapominasz, gdzie twoje miejsce, bo jestem miła.
Ty jesteś Cha Min, ja jestem Go Se-yeon.
Go Se-yeon, bogini liceum Sangmok.
Jestem mądra, piękna i mam świetne ciało.
Jestem Go Se-yeon, ideał. Jasne?
Wiem o tym. Ale ja...
Skoro wiesz, to jak śmiesz całować...
Pocałowałeś...
To niedorzeczne. Naprawdę. Nie wierzę, że to się dzieje.
Wiesz co? Mam tego dość.
To ty zrobiłaś pierwszy krok?
- Co? - Powiedziałaś:
„To była bardziej sugestia. Mogę cię pocałować?”.
Spojrzałaś tymi sarnimi oczyma
i przycisnęłaś swoje usta do moich.
- Nie zrobiłam tego. - Poza tym,
dobrze się teraz nam przyjrzyj.
Nadal wyglądam jak tamten brzydki Cha Min?
Min!
Z drogi!
Ale jesteś przystojny!
Go Se-yeon!
- Teraz ty się we mnie zabujałaś! Jasne? - Co?
Upokarzałaś mnie przez 30 lat.
Posmakuj swoich własnych metod.
Niemożliwe.
To jest bez sensu.
Tak nie może być. Niemożliwe! Nie może!
Tak nie może być!
Se-yeon. Wszystko w porządku?
Co?
Co się dzieje?
Wciąż śnię?
Miałaś jakiś koszmar?
Odsuń się. Zejdź mi z drogi.
Cholera!
- Rety, ale się spociłaś. - Przestań mnie tak dotykać!
Czemu musiałeś wrócić do życia z tak... Cholera!
- O czym ty mówisz? - Nieważne!
Zmartwychwstałeś z przystojną twarzą.
Całkowicie zniszczyłeś mi życie! Mam przerąbane!
Wynoś się!
Chodź coś zjeść.
Wynocha!
Co za głupi sen.
ODCINEK 9
Dziękuję.
- Dziękuję. - Smacznego, Min.
A co z Hee-jin?
Mama wezwała ją do domu. Pewnie zje tam.
Czemu musiałam mieć taki głupi sen?
Nie teraz.
O czym ty myślisz?
Nadal wyglądam jak tamten brzydki Cha Min?
Min!
Z drogi!
Ale jesteś przystojny!
Go Se-yeon!
- Teraz ty się we mnie zabujałaś! Jasne? - Co?
Upokarzałaś mnie przez 30 lat.
Posmakuj swoich własnych metod.
Nie pozwolę na to!
Wystraszyłaś mnie.
Co w ciebie wstąpiło?
Jesteś chora czy coś?
Ej, Min. Musimy sobie coś wyjaśnić.
Posłuchaj.
Nie zakładaj, że cię lubię
przez to, co wydarzyło się wczoraj...
Co to było? Nie uśmiechaj się tak.
Nie. To, co zrobiliśmy wczoraj, było bardziej cmoknięciem.
Prostym buziakiem w usta na dobranoc.
Nie wyobrażaj sobie,
że lubię cię bardziej niż przyjaciela
albo że coś do ciebie czuję. Rozumiesz?
Jasne. Wcale tak nie myślę.
I dobrze. Przecież mnie znasz, prawda?
Byłam kiedyś boginią liceum Sangmok...
Bogini Go Se-yeon. Pewnie, że o tym wiem.
To dobrze. Jak doskonale wiesz,
nie jestem typem kobiety,
która kochałaby jednego faceta.
To mnie wszyscy kochają.
Tak właśnie jest. Rozumiesz?
Tak, rozumiem. A teraz coś zjedz.
Nie krępuj się.
Ja nie jestem głodna.
Pierwszy pocałunek z Se-yeon.
Serduszko.
ZAPISZ
Przepyszne.
Co? Jeszcze nie pojechałeś?
Nie. Podwiozę cię, bo to blisko firmy.
Twoją mamę wypisano ze szpitala.
Powinienem się przywitać.
Wsiadaj.
Dobra.
Czemu się tak wystroił?
Szlag.
Czemu tak mi się dzisiaj chce pić?
Weź się w garść, Se-yeon.
Od kiedy to się denerwujesz, będąc sama z Minem?
Kocham cię
Poważnie?
To był jeden pocałunek. Dlaczego robi taki nastrój?
Serce, przestań tak tłuc.
Włączyć klimatyzację? Twoja twarz...
Nie! W porządku.
Nic mi nie jest. Nie przejmuj się.
Jest dobrze.
Przy okazji, czemu się tak dziś wystroiłeś?
Chcę wywrzeć dziś dobre wrażenie.
Jeśli dalej będziesz to ciągnął, zrobi się niezręcznie...
Mam spotkanie z udziałowcami.
Co?
Wszyscy chcą mnie zniszczyć.
Dlatego chcę im pokazać, kto tu jest szefem.
Rozumiem.
Wyglądasz dziś zabójczo.
Te ręce są gotowe, by ich dziś zmiażdżyć.
Zmień tę piosenkę, do diabła.
DANE OSOBOWE - LEE MI-DO
Z pewnością wiele jej brakuje,
ale jeśli Min jest z nią szczęśliwy, to może być.
Jest jeszcze coś.
Była w bardzo długim związku.
Rozstali się przed wyjazdem, ale związek trwał dziesięć lat.
To nieistotne. To już przeszłość.
Prawniczka jest znacznie lepsza od naciągaczki.
Jeśli tylko pozbędę się Jang Hee-jin,
jej przeszły związek nie będzie problemem.
Matko, mogę wejść?
Możesz odejść.
Proszę.
Słyszałam, że nie chodziłaś na wizyty, które dla ciebie zamawiałam.
Chodzę do swojej przychodni.
Ile jeszcze będziesz zwodzić Mina i mnie?
Myślisz,
że sobie zgaduję?
Już sprawdziłam tę przychodnię, do której chodzisz.
Dłużej nie będę rozmawiać. Wynoś się stąd.
Matko, mam swoje powody...
Przestań mnie tak nazywać.
Jak uwiodłaś mojego syna...
- Nie mogę. - Słucham?
Jeszcze nie mogę odejść.
Myślisz, że pozwolę ci zostać, bo ty się nie zgadzasz?
Muszę to utrudniać...
Myślisz, że podczas pobytu tutaj
tylko się wałęsałam?
Znam jedną czy dwie historie, które zaszkodzą...
Lan Cosmetics.
Zamiast pozwalać chodzić po ulicach bombie zegarowej,
nie czułabyś się spokojniej,
gdybym pozostała w twoim cieniu?
Co to za...
A, właśnie.
Min już wie, że nie jestem w ciąży.
Pomimo tego mnie kocha.
Nie trać na mnie swych sił.
Hej!
Jeszcze nie mogę odejść.
Za wszelką cenę
muszę tu zostać, póki nie znajdę mamy.
Tae-jin.
Co powiedziałaś?
Tae-jin.
Zadzwoń do Tae-jina.
Rety, biedactwo.
Co ja mam z tobą zrobić?
Powinnaś pozwolić mu odejść.
Nie możesz ciągle pytać o swe martwe dziecko. Tak nie można żyć.
On nie jest martwy.
Tae-jin nie umarł.
Proszę, zadzwoń do Tae-jina.
- Co ja mam zrobić? - Proszę.
Opanuj się, dobrze?
Biedactwo. Co ja mam robić?
- Zadzwoń do Tae-jina. - Moja droga.
Wielkie nieba.
- Prokuratorze. - Detektyw Lee. Co pana tu sprowadza?
Byłem w okolicy, więc zajrzałem.
U pana wszystko dobrze?
No proszę. Wygląda pan znacznie lepiej.
Powinniśmy kiedyś pójść na soju z detektywem Parkiem.
- Z przyjemnością. Proszę zadzwonić. - Dobrze.
Do zobaczenia.
Detektywie Lee.
Tak?
Chodzi o sprawę zabójstwa w hotelu Golden Palace.
Prowadzi ją posterunek w Jongno?
Tak. A czemu pan...
Detektyw Park też panu mówił?
Nie wiem, co on kombinuje,
ale przyszedł kilka dni temu i poprosił o absurdalną przysługę.
- Hej, Dong-gyu. - Dong-cheol.
- Zajęty jesteś? - Tak. Co tam?
A nie wyglądasz. Napijmy się kawy.
- Nie mogę. - To zajmie chwilę.
- Idziemy. - Przestań.
O co chodzi?
Więc co?
Mówisz, że w Golden Palace doszło do zabójstwa czy nie?
Jeśli tak, to nasza sprawa. Czemu się wtrącasz?
Aleś ty tępy. Mówię, że nie było żadnego zabójstwa.
To moja sprawa, ale proszę twój posterunek o przejęcie.
Czemu mam udawać,
że doszło do zabójstwa, gdy do niego nie doszło?
- Ustawiamy miejsce zbrodni... - Mów dalej.
To tajna operacja.
- Nie śmiej się. - Dobra.
Musisz jedynie pamiętać o tym.
Jeśli ktoś zadzwoni i zapyta o sprawę Golden Palace,
i jeśli ta osoba poda ci jakieś informacje w tej sprawie
albo poprosi o identyfikację ofiary,
masz do mnie od razu zadzwonić.
- Rozumiem. - Rozumiesz?
Nie tylko nikt nie chciał identyfikacji ofiary,
ale też nikt nawet nie zapytał o tę sprawę.
Dlatego pomyślałem, że Dong-cheol złapał jakiś fałszywy trop.
LEE MI-DO
Wykiwała mnie.
Typowa zagrywka Go Se-yeon.
Ciekawe, gdzie się teraz ukrywa.
ZAMYKAMY SMAŻONEGO KURCZAKA SE-YEON
Nie mogę zamknąć jadłodajni.
Jeśli chcesz ją zamknąć, wpierw musisz się ze mną rozwieść.
Miałaś odpoczywać. Po co robisz awanturę?
Wiesz, co ten lokal dla nas znaczy.
Nie możemy go zamknąć.
Nasza droga Se-yeon...
Se-yeon wzięła na niego pożyczkę, gdy została prokuratorem.
Więc jak mogę go zamknąć?
Musimy żyć dalej.
Ile jeszcze będziemy w żałobie?
Proszę...
Jeong-hee.
Żywi muszą żyć dalej.
Nie mogę.
Jeśli chcesz odejść, idź sam.
SMAŻONY KURCZAK SE-YEON
Nie sądzę,
żeby dziś był dobry dzień na witanie się.
Dobrze.
Dzięki za podwiezienie. Pa.
SMAŻONY KURCZAK SE-YEON
Jeszcze jest zamknięte.
To pani!
Dzień dobry.
Przyszłam sprawdzić, co u pani.
Rozbiłem okno, więc powinienem to naprawić.
Panie Choe. Może pan zatrudnić dobrą agencję aranżacji wnętrz?
Wyślę panu adres.
Dobrze.
Panie Choe.
Jeszcze nie jedliście, prawda?
Chciałbym postawić pracownikom lunch.
Ilu mamy pracowników?
Mówiłam detektywowi, że chciałam się z panią znów zobaczyć.
Pani też była wtedy ranna.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Ale...
skąd pani znała Se-yeon?
Byłyśmy sobie bliskie, gdy pracowałam w prokuraturze.
- Jest pani prokuratorem. - Cóż...
To dlatego ten palant chciał panią skrzywdzić.
Pomogę pani. Proszę mi to dać.
- Nie trzeba. - Nalegam.
Jeszcze pani zupełnie nie wyzdrowiała.
Powinna pani odpocząć.
Trzeba wkrótce otworzyć lokal.
Mój mąż chce go zamknąć.
Nie mogę mu na to pozwolić.
Wiele dla mnie znaczy.
Musi znów być otwarty.
Mamo...
Skoro jest pani matką Se-yeon,
mogę tak do pani mówić?
Dobrze.
Mamo.
Powinnaś posłuchać taty.
Jeśli tu zostaniesz, będziesz ciągle myśleć o Se-yeon.
Poza tym, lokalowi nie idzie najlepiej przez to, co tu się stało.
Czynsz też jest wysoki.
Myślę, że powinnaś go sprzedać i odpocząć od tego.
Halo, Smażony kurczak Se-yeon.
Tak. Jest otwarte.
Na którą godzinę?
Na ile osób?
- Na dwadzieścia? Jasne. Tak. - Czekaj.
Dziś pracuję sama. Nie dam rady.
Usmaż tylko kurczaki.
Ja się zajmę salą i podawaniem.
Tak, oczywiście.
Dobrze, do zobaczenia. Dziękuję.
To może najpierw posprzątamy?
Już się z nim nie spotykasz?
Szczęściara. Musisz być szczęśliwa.
- Jestem. - Jak się oświadczył? Powiedz mi.
Cóż...
Wiedziałam, że się oświadczy, gdy przyszedł do mojego domu.
Dzień dobry panu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jeśli mogę spytać,
czy dziewczyny chcą oficjalnego ogłoszenia związku?
Słucham?
Zazwyczaj tak.
„Zazwyczaj”...
Jakich oświadczyn oczekują?
Zazwyczaj?
Nie jestem pewna.
- Skończyliście? - Tak.
To idziemy.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Do widzenia.
- Dziękuję. - Zapłacę.
Dobrze. Łączny rachunek to 364 000 wonów.
Ale napoje były na koszt firmy, więc to daje 340 000 wonów.
Płaci pan kartą.
Mogę zarezerwować lokal jutro o tej samej porze na 15 osób?
Oczywiście. Chwileczkę.
Może pan napisać swoje nazwisko i numer telefonu?
Dobrze.
Pańska karta i paragon.
Dziękuję.
Do widzenia.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Zapomniał pan identyfikatora.
- No tak. - Proszę.
Do widzenia.
O rany, Min.
Serio?
Możesz już przestać pomagać.
Źle się czuję,
że przeze mnie musiałaś pracować.
W porządku. Pomogę tylko to posprzątać.
- Nie, chodź. - Ale to...
Chodź i usiądź.
Chwileczkę.
Nie jadłaś lunchu, bo mi pomagałaś. Siedź tu.
Pójdę usmażyć dla ciebie kurczaka.
Dobrze. Dziękuję.
Wygląda dobrze.
Bardzo dziękuję.
Mam cię.
Jesz dokładnie jak Se-yeon.
Jadła kurczaka w ten sam sposób.
Wiesz,
chciałam cię o coś zapytać.
Tak?
Ten złoczyńca wciąż nazywał cię Se-yeon.
Detektyw mówił, że on udawał
chorobę psychiczną w razie, gdyby go aresztowano, ale...
Ma rację. Słyszałam, że to wariat.
Twierdzi nawet, że zmarli ożyli.
Gdy zobaczył, że jedna z jego ofiar żyje,
powiedział, że jej nie zabił. Oszalał.
Naprawdę?
Tak.
Niegrzecznie będzie prosić o częste wizyty, prawda?
Może to przez to, że byłaś blisko z Se-yeon...
Z wyglądu jej nie przypominasz,
ale dziwnie czuję, jakbyś była moją córką.
Mamo.
Cóż...
Przepraszam.
Halo?
Mów. Złapaliście go?
Cóż, tak, ale...
To na pewno samobójstwo?
Dowiemy się więcej z wyników autopsji,
ale nie było żadnych śladów walki
ani niczego, co sugerowałoby przestępstwo.
Widziałeś, jak rzucił się na mnie z nożem. Jest odważny.
Tacy nie popełniają samobójstwa po nagłym ataku wyrzutów sumienia.
Żeby odebrać sobie życie...
Miał spore długi po inwestowaniu w wirtualne waluty.
Miał policję na karku,
a lichwiarze go naciskali. Zapewne chciał umrzeć.
W liście napisał, że został wynajęty,
- by cię zabić w Golden Palace. - Co?
Po wykonaniu zlecenia czuł się bezużyteczny, więc...
Chwila. On był płatnym zabójcą?
To znaczy, że to Oh Yeong-cheol pociąga za sznurki,
ale jest w więzieniu, więc jak...
W więzieniu jest łatwiej o znajomości,
dlatego zlecenie było prostsze do wydania.
Oh Yeong-cheol wie także, że wciąż żyjesz.
Więc to ten facet porwał matkę Hee-jin?
Telefon, z którego kontaktowano się z nią, był w jego aucie.
To on, Mi-do. To znaczy, pani Go.
ANALIZA KRYMINALISTYCZNA
Hee-jin.
Czy to prawda, że porywacz mojej mamy popełnił samobójstwo?
Tak mówią, ale nie wydaje mi się...
To nie jest teraz ważne!
Tylko on wie, gdzie jest moja mama. Jeśli nie żyje,
to jak mamy ją teraz znaleźć?
Gdzie ona jest?
Chwileczkę.
Sprawdzamy jego byłe miejsca pobytu
i ciągle pracujemy, by odnaleźć twoją matkę...
To było zabójstwo. Prawdziwi sprawcy pozbywają się świadka.
Jeśli zabił się z poczucia winy,
czemu nie powiedział jej, gdzie jest jej matka?
Coś tu nie pasuje.
Choe Gi-hun został wykorzystany
i zabity przez wspólnika Oh Yeong-cheola.
Nie w tym rzecz. Czemu wciąż się upierasz?
Zrobiłem, jak pan mówił.
Więc pomoże mi pan w zamian z uniewinnieniem?
Na pewno powiedziałeś mi wszystko?
Powiedziałem panu wszystko. Zrobiłem, co mi pan kazał.
Gdybym wcześniej dowiedział się o twoim błędzie,
dłużej utrzymałbym cię przy życiu.
Tak, prokuratorze Seo.
Spotkałem detektywa Lee z posterunku Jongno.
Powiedział mi o pańskiej tajnej operacji, ale nie dostałem żadnego raportu.
O to chodzi.
Samodzielnie badam pewien trop.
To Ji-uk?
Prokurator Seo?
Wyjaśnię wszystko osobiście jutro, jeśli nie ma pan nic przeciwko.
Dobrze.
Zjedzmy jutro lunch. Dawno się nie widzieliśmy.
Oczywiście.
O co chodzi? Czego chciał?
Pytał o tę tajną operację, którą przeprowadzamy.
Praca z idiotami pokroju Dong-gyu nic nam nie da.
Dlaczego mu o tym powiedział?
Jedźmy tam razem. Pomogę wszystko wyjaśnić.
Nie trzeba. Sam się tym zajmę.
Bez obaw.
Dong-gyu, ty bezużyteczny kutafonie.
Oby jej się to spodobało.
Wyszliście razem?
Może wejdziesz na herbatę?
Nie, dziękuję. Muszę wracać na posterunek.
- Zadzwonię. - Dzięki. Dobra robota.
Dobranoc.
Co jest z Hee-jin?
- Gdzie byliście? - W kryminalistyce.
Pamiętasz tego, którego podejrzewaliśmy o współpracę?
Porywacza matki Hee-jin.
Tego, który cię zranił i uciekł?
Co jest? Złapali go?
Tak, ale popełnił samobójstwo.
- Samobójstwo? - Tak.
Choć to mało prawdopodobne.
Tacy się nie zabijają.
Poza tym, gdyby to zrobił z poczucia winy,
mógł nam powiedzieć, gdzie znaleźć mamę Hee-jin.
To nie ma żadnego sensu.
Sądzę, że był zbędnym świadkiem,
a wspólnik Oh Yeong-cheola, który pociąga za sznurki, wciąż tam jest.
Masz rację.
To zupełnie do siebie nie pasuje.
Nic dziwnego, że jest zdenerwowana.
Chyba powinniśmy dotrzymać jej towarzystwa.
Dobrze.
A ty co? Tak cię wychowano?
Nie możesz tak parkować auta tylko dlatego, że to twój dom.
- Cóż... - Nie do wiary.
To nieodpowiedni moment, by wyznać jej moje uczucia.
- Ej! - A, tak. Właśnie miałem je przestawić.
Tak, panie Park.
To? Proszę zatwierdzić, co sugerował Dział Planowania.
Oczywiście.
Nie dostał pan pliku?
Wyślę go jutro z samego rana.
Nie, zajmę się tym.
Oczywiście.
Ja...
Panie Park, coś mi właśnie wypadło.
Później do pana zadzwonię.
Moja dziecina...
Co ci się stało?
To nic wielkiego. Na pewno da się to zetrzeć.
Chyba jednak nie.
Masz polerkę do auta?
Nałóż trochę
i wetrzyj szmatką. Nie będzie śladu.
Masz ją w bagażniku, prawda?
- Tylko nie bagażnik! Czekaj! - Gdzie jest?
- Co to jest? - Nic.
To znaczy? Mnie to wygląda na coś.
Hej. Pomóc ci z tym?
Dajesz radę? Przepraszam. Czekaj.
Nie tak chcę to zrobić,
- więc wejdźmy do środka. - Masz w aucie balony.
Jak mam udawać, że ich nie widziałam? Pokaż.
- Pokaż je. To boli! - Odsuń się!
- Oddaj kluczyki. - Jasne. Chodźmy.
Do środka.
- Popatrz! - Rany! Se-yeon, przestań.
- Zaczekaj. - Ej.
Więcej grzecznie nie poproszę.
Dobra, w porządku.
Jak mam ci oddać kluczyki, kiedy ściskasz mi ręce? Puść mnie.
Jak cię puszczę, znowu otworzysz bagażnik.
- Nie. - Jestem wyczerpany.
Proszę. Puszczam je.
Czekaj, kamera cofania!
Naprawdę myślisz, że kamera zarejestrowała moją mamę?
Jeśli nie, to porywacz
byłby prawdziwym mistrzem w znikaniu.
Cholera. Gdzie oni są?
Patrz. To nie to auto?
Szukali wszędzie, ale ciała nie ma.
Zniknął nam sprzed nosa,
co znaczy, że uciekł drogą...
której nie widzieliśmy albo o której nie pomyśleliśmy.
Więc wybuch samochodu
mógł być zaplanowany, żeby nas zdezorientować.
To możliwe.
Chwila.
Zaraz przed wjazdem do tunelu...
Tutaj. Spójrzcie na to coś białego.
Co to może być?
Rozbłysk światła?
Co to może być?
Ubrania pacjentów z domu opieki nie są białe?
Są.
Teraz, gdy o tym wspomniałaś, to faktycznie wygląda jak jakaś osoba.
Więc odpowiedź znajduje się w tym tunelu.
Dokąd poszli
i jak opuścili tunel?
Smacznego.
Zawsze był pan leworęczny?
Nauczyłem się używać prawej ręki do wszystkiego, poza jedzeniem.
Jak się pan zranił? Chyba jest panu niewygodnie.
Jakie ładne światła.
Proszę wysiąść.
Samochód...
Samochód odjeżdża.
Proszę wracać.
Puść mnie!
Tędy.
Puszczaj!
Jak nie będzie pani słuchać,
nie pójdzie pani do miłego miejsca.
A teraz za mną.
- To naprawdę nic. - Rozumiem.
Nie mówił pan, że zjemy coś dobrego?
Na co nam zupa na kaca?
Obaj jesteśmy bardzo zajęci, prawda?
Poza tym tutejsze jedzenie jest dobre.
Mam czas na coś pysznego.
Prokuratorze Seo,
sprawa z Golden Palace to coś, co...
Z pewnością pan załatwi.
Zapewne nic mi pan nie mówił,
bo nie było nic do powiedzenia.
Tak. Jestem wdzięczny, że tak pan na to patrzy.
Napiszę szczegółowy raport, gdy zamknę tę sprawę.
Oczywiście.
Niezła ta zupa na kaca.
Jest naprawdę dobra.
- Odnośnie Mi-do... - Tak?
Mówiła, że reprezentuje Park Gi-mana w sprawie Oh Yeong-cheola.
To znaczy? Jaki starzec?
Ten, którego zaatakował Park Gi-man?
- Nie, to... - Mi-do kiedyś z nami pracowała,
ale dawno odeszła z biura.
To niestosowne, by przekazywać jej istotne informacje odnośnie śledztwa.
Nie jestem osobą postronną.
Reprezentuję pana Parka.
POWIEM PANI WSZYSTKO. PROSZĘ MI POMÓC.
Tak, wspominała o tym.
Mam kilka pytań w tej sprawie,
ale zapomniałem poprosić ją o numer telefonu.
Ma go pan przypadkiem?
Tak. Chce go pan?
Tak, poproszę.
Dobrze. Wyślę go panu.
Może pan wrócić do posiłku.
Z tego miejsca powoli przejdziemy przez tunel.
Dobra.
Gdzie oni mogli zniknąć w takim miejscu?
WYJŚCIE
Może poszli do wyjścia.
Myślę, że poszli tędy.
A z tego miejsca dokąd poszli?
Żeby uciec, musieli wyjść na tę drogę.
No to chodźmy tędy.
Woda na kawę!
Nie, ja to zrobię.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Czemu to robisz?
Ktoś mi powiedział,
że możesz mi pomóc coś zdobyć.
Czego potrzebujesz?
Mydło w proszku.
Zdobądź jakiś wybielacz.
Jak proszek do prania?
Ej, co się tam dzieje w celi 236?
Wszystko inne przeżyję,
ale nie znoszę
chodzić w brudnych ciuchach.
Co się dzieje?
Więźniu 3851, nie sprawiaj kłopotów.
Dopiero co wyszedłeś z izolatki, pamiętasz?
- Hej. - Tak?
Proszę.
Więzień 3851,
masz odwiedziny. Wychodź.
Proszę.
Prokuratorze, chodzi o to dodatkowe śledztwo w sprawie Oh Yeong-cheola.
Poinformowałam detektywa, ale powiedział,
że to badanie jest zbędne.
Sam do niego zadzwonię.
Przy okazji, co znalazłaś o tym numerze?
Proszę.
Zarejestrowanego właściciela,
billing za zeszły miesiąc
i lokalizacje z nadajników.
- Dziękuję. - Proszę.
ZAREJESTROWANY WŁAŚCICIEL NAZWISKO: WOO MAN-SU
Oczywiście.
Przecież powinna nie żyć,
więc pewnie, że używa komórki na kartę.
Zobaczmy, gdzie się ukrywasz.
INFORMACJE Z NADAJNIKÓW
MATKA PARK MIN-GYU
Halo?
Prokuratorze Seo, co mam robić?
Co się dzieje?
Gdy byłam zajęta gotowaniem,
przewróciła gulasz i chyba się poparzyła.
Nie mogę jej w żaden sposób pomóc.
Obrażenia są poważne?
Nie wiem, bo nie pozwala mi się dotknąć.
- Dzwoniłam na 112... - Nie!
Nie, ja...
Zaraz tam będę. Proszę znowu zadzwonić i ich odwołać.
Gdzie cię boli?
Prokurator Seo już tu jedzie,
więc wytrzymaj, dobrze?
- Zabierz mnie do szpitala! - Dobrze.
Do tego, w którym byłam!
W porządku. Zabierzemy cię tam.
Chcę wrócić do szpitala!
Dobrze. Wielkie nieba.
Poczekaj jeszcze trochę.
Nie wydaje mi się, żeby to się udało.
Nie możemy wymyślić czegoś skuteczniejszego?
Se-yeon.
Mówiłabyś tak samo, gdyby porwano twoją mamę?
Ej.
Nie powiedziałam, że nie będę jej szukać.
Też chcę ją znaleźć.
Znaleźć ją, byście mogły być razem.
Poza tym, ile razy ci mówiłam, że muszę ją znaleźć,
by się dowiedzieć, kto mnie zabił?
Twoja mama musiała widzieć twarz wspólnika.
Ma rację. Jest tak samo zdesperowana jak ty.
Dlatego wszyscy tu jesteśmy.
Dobra.
Ale nie możemy wracać. Zaszliśmy tak daleko.
Poszukajmy jeszcze trochę.
A może...
pójdziemy tam i chwilę odpoczniemy?
Zapytamy, czy ktoś tu był.
Chodźmy, Se-yeon.
Jeszcze otwarte?
Tak, zapraszam. Usiądźcie przy tamtym stoliku.
Ostrożnie, bo gorąca.
Przepraszam,
ale czy widziała pani ostatnio kogoś, kto tak wygląda?
Nie.
Pewnie była z jakimś mężczyzną i miała szpitalną koszulę.
Może się pani przyjrzeć?
Nie widziałam jej. To bardzo cicha okolica
i niewiele osób się tu pojawia.
Zapamiętałabym kogoś w szpitalnej koszuli.
Skarbie! Chodź tu na chwilę.
Co jest?
Poznajesz ją może?
Tutaj.
Raczej nie. Nie wiem.
- Nie poznajemy jej. - Smacznego.
- Dziękuję. - Przepraszam.
- Smacznego. - Dziękuję.
Jedz.
Cały dzień nic nie jadłaś.
Zjedz, zanim zemdlejesz.
Robi się późno. Zjedzmy i jedźmy do domu.
Wrócimy tutaj jutro. Dobrze?
Najpierw powinnaś zjeść.
Proszę pana.
Skąd będziemy mogli wziąć taksówkę?
Taksówkę?
Są za daleko,
trzeba po nie dzwonić.
Mam zadzwonić i zamówić ją dla was?
Tak, proszę.
Dobrze.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Jedzmy.
- Jest taksówka. - Dobrze.
Daj 9000 wonów. Po 3000 za pasażera.
Dziewięć tysięcy, takiego wała. I tak pojadą jako grupa.
- Masz. - No co ty!
Miałeś daleki kurs z tą chorą pasażerką.
Przestań gadać głupoty.
Przepraszam, czy ta pasażerka...
- Czy to... - Tutaj.
Czy to była ona?
Nosiła szpitalną koszulę.
Myślę, że to mogła być ona.
Jechałem według wskazań GPS, więc wciąż mam ten adres.
Jest ktoś w domu?
Jest tu ktoś?
- Pusty? - Jest ktoś w domu?
Przepraszam...
Pusty?
Chyba na chwilę wyszli. Poczekajmy na nich.
Mamo, gdzie ty jesteś?
Hee-jin...
Cholera.
Proszę się upewnić,
żeby nie została blizna, doktorze.
Dobrze. Będzie w porządku, jak się tym dobrze zajmiemy.
Boli.
Już prawie skończył.
Wytrzymaj.
Boli.
- Ostrożnie. - Będę ostrożny.
A jeśli wyczuł, że się zbliżamy, i zabrał ją gdzieś indziej...
To nie może być to. Skąd mógłby to wiedzieć?
Nie mogę tak stać. Rozejrzę się po okolicy.
Tu są same góry. To zbyt niebezpieczne.
Poza tym jest zbyt ciemno. Nic nie zobaczysz.
Nie szkodzi. Mogę iść sama.
No to pójdę z tobą. Nie możesz iść sama.
Chwila. Mogą wrócić, jak nas nie będzie.
Ty tu zostań. Ja z nią pójdę.
- Dobra. - Chodźmy.
Bądźcie ostrożni.
- Mamo. - Pani Jang!
- Mamo! - Pani Jang!
Nic ci nie jest?
Możesz wstać?
Chyba nie mogę.
Hej! Co się stało?
- Upadła i zwichnęła kostkę. - Co?
Ej...
Ostrożnie.
Pozwól mi spojrzeć.
Powinniśmy zabrać cię do szpitala.
Nic mi nie jest. Przejechaliśmy taki kawał drogi. Zaczekajmy jeszcze.
Nie, jedźmy do szpitala.
Znamy lokalizację. Możemy wrócić później.
Zróbmy tak.
- Poczekajcie. Pójdę po samochód. - Dobrze.
Lekarz mówił,
że nie musi zostawać w szpitalu.
Mówił, że będzie lepiej, jeśli rana będzie często opatrywana przez kilka dni.
Ciężko pani będzie codziennie zabierać ją do szpitala.
Będzie łatwiej, jeśli tu zostanie.
Prokuratorze Seo.
Bardzo mi przykro.
Nie wiem, co powiedzieć.
W porządku.
To ja nastręczyłem pani tylu kłopotów.
Ja powinienem przepraszać.
Proszę tak nie mówić.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
- Przepraszam. - Nie ma pani za co przepraszać.
Jeśli chce mi to pani wynagrodzić, proszę szybko wyzdrowieć.
Tak jest.
Zaraz wrócę. Kupię tylko to, co potrzebne.
Dobrze.
Ma zerwane więzadło stawu skokowego.
To nic poważnego,
ale może się nie obyć bez zabiegu.
Potrzebny będzie gips, by stan się nie pogorszył,
a także kilka zastrzyków.
Dobrze.
Zastrzyk przeciwbólowy i ultradźwięki.
- Tak, doktorze. - Dziękuję.
Żaden problem.
Chyba trochę pocierpisz.
Gdzie jest Min?
Rozmawia przez telefon.
Przepraszam, że straciłam nad sobą panowanie.
Nie zasługuję, by móc się tak zachowywać.
Czemu znowu wydziwiasz?
Zachowuj się normalnie.
Jestem niewrażliwa na twoje wybuchy.
Doceniam to, co dla mnie robisz.
Na pewno się odwdzięczę,
gdy znajdziemy moją mamę.
To nic! Skup się na wyzdrowieniu.
Musiałaś się zranić, akurat gdy ja wydobrzałam?
Na zmianę się sobą opiekujemy.
Skończyłeś?
Musiałem zmienić jutrzejszy harmonogram.
To wracaj do domu. Ja zostanę tu z Hee-jin.
Nie mogę was zostawić.
Załatwiłem jej prywatną salę,
żebyśmy wszyscy spędzili tu noc i wrócili rano.
Jutro mogą tam być.
W porządku.
Musisz trochę odpocząć na górze.
Nic mi nie jest.
Muszę się napić kawy. Też chcesz?
- Nie chcę. - A ty?
Też nie.
Serio? No to zawieź ją na oddział.
Kupię kawę i wszystko, czego możemy potrzebować.
- Idźcie przodem. - Na razie.
Dobra.
Ale jestem zmęczona.
Wielkie nieba.
Co?
Tak, byłbym wdzięczny.
Co?
- To naprawdę ty. - Mi-do.
Zabawne, że wpadłam tu na ciebie.
Co cię tu sprowadza?
Miałem coś do załatwienia w pobliżu.
A ty?
Też miałam coś do załatwienia, ale przyjaciółka się zraniła.
Przyjaciółka?
Chcesz wody?
Dzięki, nie trzeba.
Kupiłam tylko jedną kawę. Muszę nie spać całą noc.
Twoja przyjaciółka zostaje w szpitalu?
Tak. A ty? Jedziesz do domu?
Tak.
Właściwie
to ktoś chciał udzielić informacji w sprawie Oh Yeong-cheola,
więc przyjechałem sprawdzić.
Oh Yeong-cheola?
Ktoś zgłosił, że widział jego byłą żonę,
którą po zaginięciu uznano za zmarłą.
Naprawdę?
Myślisz, że to wiarygodny cynk?
Na to wygląda.
Ale nie wiem, czy będzie można z nią porozmawiać.
Dlaczego nie?
Według informatora jest niezrównoważona.
Chyba nazywa się Jang Sun-young.
- Jedziesz? - Tak.
To chyba tędy.
Chyba znalazłam matkę Hee-jin.
Jadę do niej z prokuratorem Seo.
O czym ona mówi?
Ma na myśli Seo Ji-uka?
Se-yeon będzie trochę później.
Poczekajmy na nią na oddziale.
- Księżniczko... - Co się dzieje?
Księżniczko.
- Księżniczko. - Co jest?
- Księżniczko. - Już dobrze.
- Wracajmy do środka. - Księżniczko.
- Wracajmy do środka! - Księżniczko!
- Opamiętaj się! - Księżniczko!
- Wracajmy do środka! - Mamo...
- Pani Jang? - Księżniczko!
- Co z tobą? - Moja księżniczka!
Mamo!
Księżniczko!
Księżniczko.
Gdzie ty byłaś?
Księżniczko.
„Księżniczka”?
Co się dzieje?
Księżniczko.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ta młoda dama to jej córka.
Co? To nie może być prawda.
Słyszałam, że wszystkie jej dzieci zmarły.
Nie. Jestem tego pewny.
Najlepiej będzie, jeśli pojedzie z nami.
Nie jestem jej opiekunem.
Chyba lepiej powiadomię o tym prokuratora.
Co mam robić?
„Prokuratora”?
To on ją do mnie przywiózł,
więc proszę rozmawiać z nim.
PROKURATOR SEO JI-UK
Musimy jechać dalej?
Nie wydaje mi się, żeby tam były jakieś domy.
Jesteśmy prawie na miejscu.
ŚCIEŻKA 01
Odbierz, proszę.
Se-yeon, proszę...
To na pewno Ji-uk porwał panią Jang?
Detektywie Park.
Dlaczego ukrywał pan panią Jang?
To moja tajna kryjówka.
Tu jest najbezpieczniej.
Dla mnie ty jesteś darem.
Czekaj... O rety!
Ładną mamy dziś pogodę.
Oh Yeong-cheol, idziemy!
Oh Yeong-cheol!
Nie miał tego robić!
- Halo? - Oh Yeong-cheol uciekł.
Napisy: Grzegorz Marczyk